Zapraszam na mój niedzielny obiad - Gulasz ze schabu

         Jestem osobą mięsożerną i w dodatku lubię nieco ostrzejsze jedzenie. Taką kombinację zawiera mój sprawdzony przepis na gulasz ze schabu z czerwoną papryką. Składniki nie są drogie, przygotowanie nie zajmuje dużo czasu, a danie jest bardzo sycące.

Składniki:

0,8 – 1 kg schabu wieprzowego

500 ml bulionu

250 ml przecieru pomidorowego

2-3 marchewki

2 cebule

1 duża papryka

2 liście laurowe

2 ząbki czosnku

3 łyżki mąki plus 1 łyżka do zagęszczenia

oliwa z oliwek

2-3 łyżki słodkiej śmietanki

1 łyżka masła plus 1 łyżka do zagęszczenia

I wiele przypraw: 

2 łyżki słodkiej papryki w proszku

1 łyżka octu winnego

1 łyżka cukru

1 łyżeczka tymianku

1 łyżeczka ostrej papryki

1/2 łyżeczki rozmarynu

1/4 łyżeczki gałki muszkatołowej

sól i pieprz

        No to zaczynamy, zanim zgłodniejemy :-)

Zaczynam od pokrojenia schabu w kostkę i obtoczeniu go w mieszance mąki i słodkiej papryki. Na patelni rozgrzewam oliwę z oliwek i jedną łyżkę masła i smażę mięso na złoty kolor. Odstawiam usmażony schab do garnka, a  na tej samej patelni podsmażam pokrojoną w cienkie plastry marchew. Po ok. 2 min dodaję pokrojoną w plastry paprykę, a na końcu pokrojoną w piórka cebulę. Następnie do warzyw dodaję sól i pieprz, jeszcze chwilę podsmażam i wrzucam całość do garnka ze schabem. Zalewam wszystko bulionem, dolewam przecier pomidorowy, ocet i wszystkie przyprawy podane wyżej w składnikach. Dodatkowo wyciskam czosnek. Całość gotuję około 45 min, od czasu do czasu mieszając. Na koniec doprawiam solą i pieprzem. Zagęszczam mieszanką z jednej czubatej łyżki mąki z łyżką miękkiego masła. Ściągam z ognia i dodaję śmietanę. Gulasz doskonale smakuje z ryżem, kaszą lud ziemniakami. Smacznego!

Sajgonki nie są trudne.

         Dziś obalę mit na temat sajgonek, bo często słyszę, że jest to potrawa, która pochłania dużo czasu, jest raczej trudna do zrobienia, a podczas smażenia rozlatuje się. Nic bardziej mylnego. Przedstawię swój niezawodny przepis, według którego sajgonki zawsze się udają i są przepyszne ;-)

         Sajgonki są tradycyjną przekąską kuchni azjatyckiej. Farsz jaki wykorzystujemy, przy ich robieniu może być mięsny (np. drób, wieprzowina) bądź wegetariański. Dziś pokażę Wam przepis na sajgonki z mięsem wieprzowym.

Składniki na 10 sajgonek:

10 sztuk papieru ryżowego

30 dag mięsa mielonego

ok 50g makaronu sojowego

kilka suszonych grzybów mun

3-4 liście kapusty pekińskiej

1/2 puszka kiełków sojowych

1 marchewka

1 cebula

sos sojowy

sól, pieprz, ostra papryka

2 łyżki mąki kukurydzianej

olej do smażenia

             Na początku wrzucam grzyby do gorącej wody i odstawiam na 30min.

Mięso mielone lekko podsmażam i doprawiam solą, pieprzem i ostrą papryką. Potem wrzucam je do większej miski. Cebulę drobno kroję i podsmażam na złoto. Marchewkę kroję w słupki i podduszam, a pokrojoną w paski kapustę leciutko podsmażam. Makaron wrzucam do wrzątku, przykrywam i pozostawiam na 3 minuty, później odcedzam i kroję na kilkucentymetrowe nitki.

Wszystkie składniki mieszam razem w misce i dodaję 2-3 łyżki sosu sojowego.

            Mieszam mąkę kukurydzianą z dwiema łyżkami wody – przyda się do sklejenia brzegów sajgonek, żeby nie rozpadły się podczas smażenia. Następnie namaczam każdy płatek papieru ryżowego w gorącej wodzie dosłownie chwilę, a później osuszam z obu stron na suchej ściereczce.

Na płacie, w rogu, kładę jedną łyżkę farszu i delikatnie roluję, jednocześnie zwijając boki do środka. Pozostały brzeg smaruję wcześniej przygotowaną mieszanką mąki i wody. I tak przygotowuję wszystkie sajgonki i dopiero wtedy wszystkie smażę. Odczekuję, aż trochę się wysuszą i wrzucam na głęboki, rozgrzany olej na ok 3 minuty, do momentu, aż nabiorą złotego koloru. Po usmażeniu, kładę na papierowy ręcznik, żeby odsączyć tłuszcz. Podaję je z gotowym sosem słodko-pikantnym.

Szybko i smacznie :-)

Zapraszam na barszcz ukraiński mojego dziadka:-)

         Mój dziadek był ochmistrzem na nie byle jakim statku, bo MS Batory i w dodatku świetnie gotował :-) Jako mały brzdąc, lubiłam przyglądać się jego kuchennym wyczynom, a jak już podrosłam to sama próbowałam upichcić coś według jego przepisu. Zdecydowanie moim faworytem był barszcz ukraiński. Ogólnie jestem miłośnikiem zup, mogłabym jeść je codziennie... Tylko zupy. Ale jak ma się w domu mężczyznę, to wiadomo, że trzeba iść na kompromis. Aby nie było marudzenia, że zupa nie jest treściwym daniem, na pomoc przychodzi właśnie barszcz ukraiński. Jest gęstszy i bardziej sycący od „standardowych” zup. Jest przykładem „zupy na winie”, czyli mieszanką wszystkiego, co się nawinie pod ręką ;-).

Składniki na mój barszcz przedstawiają się następująco:

3 podudzia z kurczaka

2 marchewki

1 pietruszka (korzeń)

ok. 400g białej fasoli

2-3 liście laurowe i ziele angielskie

I z tych składników gotuję wywar, podobnie jak na rosół. Po około godzinie dodaję fasolę. Ważne, żeby dzień przed zrobieniem zupy, pozostawić fasolę namoczoną w wodzie na całą noc.

Dodatkowo potrzebne będą:

2-3 buraki

3 ziemniaki

ok 1/4 kapusty białej

i oczywiście przyprawy: sól, pieprz, czosnek, ocet i majeranek.

Opcjonalnie można dodać śmietany.

  

       W międzyczasie jak będzie się gotował wywar, przygotowuję pozostałe składniki. Buraki obieram, myję i trę na tarce o grubych oczkach. Ziemniaki obieram, myję i kroję w kosteczkę, na koniec szatkuję kapustę. Buraki i kapustę dodaję do wywaru i gotuję do momentu, kiedy buraki będą miękkie. Następnie dodaję ziemniaki i całość gotuję ok. 15 minut.

Na samym końcu doprawiam przyprawami podanymi wyżej w składnikach i zabielam śmietaną.

Zawsze gotuję barszcz w największym garnku, żeby starczyło na kilka dni :-)

Smacznego!

Pyszne placki z (młodych ;-P) piersi kurczaka

       W końcu nadszedł długo oczekiwany weekend. Wydaje się, że podczas tych dwóch dni wolnych od pracy człowiek ma więcej czasu  na wszystko. Nic bardziej mylnego ;-) Przynajmniej w moim przypadku mogłam nieco dłużej zastanowić się nad obiadem, ale też nie chciałam spędzić całej soboty w kuchni. Zdecydowałam się na placki z piersi z kurczaka, ponieważ dawno nie gościły na moim stole. W tym wydaniu zrobiłam je z dodatkiem pora i kalafiora. Chociaż z papryką i pieczarkami też są wyśmienite, ale tego akurat nie miałam pod ręką.

Mimo że przygotowanie placków nie zajmuje dużo czasu, odróżniają się smakiem od nudnych smażonych kotletów z piersi, których w ostatnim czasie się przejadłam. No to zaczynamy :-) 


Składniki:
ok. 400g - 500g  piersi z kurczaka  
ok. 5 łyżek mąki
1/2 kalafiora (same różyczki - bez grubszych łodyg)
1 por
2 jajka
250 ml jogurtu naturalnego
1/2 łyżki masła
przyprawy jakie dodałam - sól,  pieprz, pieprz cayenne, estragon
olej do smażenia 

        Kurczaka można pokroić w drobną kostkę, chociaż ja używam elektrycznego siekacza, żeby zaoszczędzić trochę czasu. Pora drobno kroję i przesmażam na maśle do lekkiego zarumienienia. Różyczki kalafiora drobno siekam. Wszystkie te składniki dokładnie mieszam z jajkami, mąką i jogurtem oraz doprawiam solą, pieprzem, estragonem i pieprzem cayenne. W zależności, czy lubimy ostrzejsze dania, tego ostatniego można dodać więcej. Powstałą masę traktuję podobnie jak ciasto naleśnikowe, jeśli jest za za sucha to dodaję więcej jogurtu, a jeśli 
rzadka to dodaję mąkę. Smażę na rozgrzanym oleju do momentu, aż placki z obu stron będą zarumienione. 

      Możliwości podawania tego dania jest kilka. Ja wybrałam do placków (tym razem) zapiekane ziemniaki i mizerię, chociaż sama surówka też się sprawdzi. Lubię też zestawiać z kaszą bądź ryżem. W zasadzie sprawdzi się wszystko, co akurat znajduje się w kuchni. 

Mało znany i doceniany imbir.

               Kuchnia indyjska uchodzi za bardzo zdrową. Chociaż, jak w każdej kuchni, również i w tej, niezwykle aromatycznej, zdarzają się dania mniej lub bardziej przyjazne dla naszego żołądka. I tu na pomoc dla układu trawiennego przychodzą przyprawy. Jedną z moich ulubionych jest imbir, bo ma silnie korzenny smak i aromat i w dodatku ma szerokie zastosowanie w kuchni, kosmetyce i medycynie naturalnej. Jest dostępny w wielu postaciach. Najbardziej popularną formą są surowe korzenie, czyli tzw świeży imbir. Dostępny jest również w stanie suszonym (jako przyprawa), popularny jest też imbir kandyzowany czy marynowany.

                  Imbir wpływa korzystnie na przemianę materii, odświeża oddech i hamuje mdłości. Wpływa na poprawę koncentracji, rozgrzewa i pobudza krążenie krwi, dzięki czemu jest uznawany za jeden z najpopularniejszych afrodyzjaków ;-)

                  W kuchni imbir ma wiele zastosowań. Można go dodać do napojów rozgrzewających, kawy lub herbaty. Często dorzuca się go do alkoholi – piwa, nalewek czy wódki. Można go dodawać do ciast i ciastek, szczególnie do pierników. Dobrze komponuje się z innymi "świątecznymi" przyprawami i dodatkami np. z cynamonem, goździkami, czy skórką pomarańczową.

Imbir doskonale poprawia smak dań mięsnych, sosów czy zup. W tym przypadku wyśmienicie będą współgrały inne ostre przyprawy np. chilli czy czosnek.

Imbir jest niezbędnym komponentem kuchni orientalnej oraz azjatyckiej i stosuje się go np. do mieszanki curry.

                  Kolejne cudowne zastosowanie imbiru (zwłaszcza dla nas kobiet :-D) to kosmetyki ujędrniające, antycellulitowe i wyszczuplające. Dzięki temu, że poprawia krążenie i ma właściwości rozgrzewające. Lubię go dodawać do peelingu kawowego domowej roboty - to mój niezawodny sposób na gładką skórę.

                 Mimo, że w Polsce imbir nie jest tak popularną przyprawą jak sól czy pieprz, zdecydowanie zasługuje na to, żeby go doceniono.  

Ciasteczka owsiane na szybko.

Zadzwoniła do mnie wczoraj koleżanka i oznajmiła, że wpadnie na kawę za pół godziny. O ile kawa w moim domu jest zawsze, to coś do niej już niekoniecznie. Do najbliższego sklepu mam z 15 min więc też niekoniecznie mam czas na szybkie zakupy. Na takie sytuacje mam lepsze rozwiązanie... ciasteczka owsiane :-) Składniki zawsze mam dostępne na kuchennej półce. Szybko się je przyrządza, piecze ok. 15 min i są fenomenalnie pyszne.

Korzystam z jednego przepisu, ale lubię go modyfikować w zależności od potrzeb i od osób, które zamierzają je skonsumować. Czasami dodam więcej cukru, czasami trochę drobno pokrojonej czekolady, a jak wpadają dzieci kuzynki, to dodam barwnika spożywczego, żeby nieco je urozmaicić.

Składniki

1 szkl. mąki pszennej

2,5 szkl. płatków owsianych

1/4 szkl. cukru

1/4 szkl. cukru brązowego

180g masła (pokojowa temperatura)

1 jajko

3/4 łyżeczki proszku do pieczenia

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

szczypta soli

Sposób przygotowania:

Biały cukier i masło ucieram do otrzymania puszystej masy i dodaję brązowy cukier, kontynuuję mieszanie. Następnie dodaję jajko i mieszam. Później wsypuję resztę składników i mieszam tak długo, żeby otrzymać jednolite ciasto.

W międzyczasie włączam piekarnik i ustawiam na 180º. Blachę wykładam papierem do pieczenia.

Z ciasta formuję ciasteczka,ich wielkość zależy od kaprysu ;-) i układam na blaszce w sporych odstępach. Ciasteczka piekę ok. 15 min, po tym czasie zostawiam do ostygnięcia na chwilę i podaję do kawy.

Robiąc te ciasteczka dla siebie, dodaję mniej masła i tylko brązowy cukier. A jak zabraknie mąki, to miksuję płatki owsiane i stosuję je jako zamiennik dla mąki. Jeden przepis, a tyle możliwości :-)

Risotto z kurczakiem

        Podczas podróży do Rzymu odkryłam risotto. Okazało się, że nie wymaga specjalnych zdolności kulinarnych. Mówi się, że w każdej kuchni risotto smakuje inaczej. 

       Jest to proste danie, ale wymaga cierpliwości. Wersja, którą dziś zaprezentuje jest mało kaloryczna :-)
Przeważnie robię risotto na dwie porcje, chociaż  kurczaka i ryż daję zawsze "na oko".
Pierś z kurczaka kroję na małe kawałki, przyprawiam solą, pieprzem i estragonem i smażę na rozgrzanym tłuszczu. Odstawiam, na razie się nie przyda :-) Następnie kroję średniej wielkości cebulę i wrzucam na rozgrzany tłuszcz, żeby się zeszkliła. Jak już będzie gotowa, dorzucam włoski ryż. Ważne, żeby wszystkie ziarenka pokryły się tłuszczem, dodatkowo podsmażam ryż przez ok 1,5 minuty, żeby również się zeszklił. 
Teraz jest czas na topienie ryżu ;-) W wersji mało kalorycznej zalewam jedynie wodą (w innych wersjach można użyć wina i bulionu) i mieszam do momentu kiedy woda całkowicie się wchłonie. Wtedy stopniowo dodaję kolejne porcje wody, aż do czasu kiedy ryż będzie gotowy, czyli miękki i kremowy na zewnątrz i leciutko twardawy w środku. Na koniec dorzucam wcześniej usmażonego kurczaka i mieszam całość. Podaję od razu, bo wtedy smakuje najlepiej. W razie potrzeby można dosolić. 

      W klasycznej wersji podaje się z samym parmezanem. Znając podstawowy przepis, zawsze można go modyfikować i dodawać składniki wedle własnych upodobań i pór roku. 

Witam miłośników sztuki kulinarnej!

   

            Letnia, deszczowa pogoda zmotywowała mnie do założenia bloga o mojej pasji jaką realizuję spędzając w kuchni. Z miłości do jedzenia, z odwagi do eksperymentowania i mieszania smaków, z chęci bycia nieszablonowym pasjonatem, z zamiłowania do relaksowania się w kuchni po ciężkim dniu pracy i z radości jaką czerpię odnosząc kolejne sukcesy kulinarne :-)

            Nie jestem kucharzem z zawodu - gotowanie to moja obsesja (a pieczenie ciast i deserów to dziedzina, którą znam słabo, ale chciałabym tę umiejętność w przyszłości rozwinąć). Pasją zaraziłam się w Londynie podczas 5 letniej emigracji. W najbardziej multikulturowej stolicy Europy nie sposób przejść obojętnie obok zapachów wydobywających się z knajpek w chińskiej dzielnicy, licznych hinduskich restauracji bądź mało popularnej albańskiej kuchni. Odkrywałam nowe smaki, których nie miałam okazji poznać w Polsce. Zawsze zadawałam dużo pytań. Byłam ciekawa składu i sposobu przygotowania potrawy. Czasami od razu zastanawiałam się nad zamiennikami składników, aby lekko zmodyfikować danie, nie gubiąc przy tym jego kwintesencji. Poznałam mnóstwo ludzi różnych narodowości, którzy chętnie dzielili się ze mną wiedzą i doświadczeniami, nawet specjalnie dla mnie gotowali swoje dania popisowe :-)




            Po powrocie do kraju zaczęły się moje kuchenne rewolucje. Zaczerpnięta wiedza pozwoliła na stworzenie kilku dań, które zachwyciły rodzinę i znajomych. Oczywiście cały czas staram się udoskonalać przepisy, zdarza się, że daną potrawę za każdym razem robię inaczej, lekko modyfikując listę składników. 
Ostatnio uświadomiłam sobie, że w ogóle nie znam się na polskiej kuchni, dlatego częściej sięgam po rodzime przepisy. Dodatkowo w moim życiu przyszedł ciężki czas, że w końcu musiałam iść na dietę ;-) To zmusiło mnie do nauki kuchni mało kalorycznej. Zaskoczyłam się, bo okazało się, że nawet takie dania mogą być smaczne i zjadane ze smakiem nawet przez wygłodniałego mężczyznę, czciciela mięcha.


         

Zapraszam wszystkich do dzielenia się swoją wiedzą i mam nadzieje, że również mi uda się wprowadzić w Waszą kuchnię nowe pomysły.